بد نیست یکى از ملعونترین قضات عالم را که اشقى الاشقیاء بوده شرحش در اینجا نگاشته شود و آن شریح قاضى ملعون است به خاطر دارم روزى با یکى از قضات شریف و متدین و دانشمند صحبت از احوالات شریح مینمودیم آن جناب که آقاى محسن اسماعیلى قاضى دیوان کشور بود و از نوادههاى مرحوم حاج ملّا اسماعیل سبزوارى است از بنده سؤال نمود که حکمى را که شریح قاضى در باره حضرت مولى الکونین ابى عبد اللَّه الحسین علیه
جهان خون ريز بنياد است هشدار سر سال از محرم آفريدند باز ماه عزا و علم کتل از راه رسيد و باز دسته جات سينه زني و زنجير زني و باز صداي طبل و باز نوحه و باز شعر زيباي محتشم. باز نذري و قيمه امام حسين (ع) و باز تعزيه و .... نمي دانم آيا اين گونه عزاداراي ها صحيح است يا خير؟ هر سال اضافاتي نيز دارد و چند سالي است که عکس هاي بيلبورد مانندي در جلو بعضي از دسته جات خودنمايي مي کند. قطعا از خيلي از جوان هايي که در اين مراسم شرکت مي کنند بپرسيم شايد نتوانند اسم ?? نفر از شهداي کربلا را بدانند. احتمالا امام حسين(ع) و حضرت عباس حضرت علي اکبر و و شايد حضرت قاسم يا حضرت علي اصغر و شايد حربن يزيد رياحي را بشناسند اما از بقيه شايد چيزي ندانند. نقل است که حضرت آيه اله بروجردي همه سر هيات هاي تهراني و شهرهاي بزرگ را دعوت کرد و براي آن ها در سالي مهماني ترتيب داد و به آن ها فرمود که فقط عزاداري بصورت سينه زدن ساده را مي پسندد و اضافه کردن سنج و طبل و حتي زنجير جايز نمي داند. بزرگان هيات ها آن موقع چيزي نگفتند اما بعدا به آقا پيغام دادند که ما ??? روز از سال را از شما تقليد مي کنيم ولي اين ?? روزه را از شما تقليد نمي کنيم. عجيب است اين داستان محرم! آيه اله بروجردي با آن نفوذ کلام نتوانست اين عزاداري ها را اصلاح کندُ پس کس ديگري نيز بعيد است که بتواند به اصلاح اين عزاداري ها بپردازد پس بايد آماده باشيم که هر ساله نوع جديدي از عزاداري ها عرضه شود. اما آيا کسي هست که بداند حسين براي چه قيام کرد. چرا بايد دکتر شريعتي بگويد گروهي مرده متحرک که براي زنده اي هميشه جاويد عزاداري مي کنند. حسين بزرگ مرد تاريخ تشيع مرد سازش ناپذير با فاسدين زمان با ريختن خون خويش طبل رسوايي آنان را در طول تاريخ نواخت و اين خون سرخ عجب تاثير گذار شد و عامل و محرک قيام هاي بزرگ ضد استبدادي گرديد. به قول مرحوم شريعتي گاندي آتش پرست مي گويد من درس زندگي را از حسين آموختم پس بايد يک بار ديگر اين حرکت از عرفه تا عاشورا را مرور کنيم. مردي که بزرگترين دشمنانش پست ترين مردم دوران بودند. فساد باز سازي مي کند خود را. از وفات رسول ا... تازه ?? سال گذشته است براي رسوا کردن فاسدي چون يزيد استوار قدي چون حسين بايد شهيد شود تا اعلام شود که فساد بازسازي شده و جاهليت برگشته! يا حق
پیمان ابدی (۱۳۵۱ تهران - ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۸ تهران) بدلکار معروف ایرانی بود که بهخاطر فعالیت در مجموعهی هشدار برای کبری ۱۱ به شهرت رسیده بود. پیمان ابدی در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۸ در حین ایفای نقش بدلکاری در فیلم چشمهای نامحسوس بر اثر حادثه، جان خود را از دست داد.
زندگینامه
پیمان جلال ابدی، به اختصار پیمان ابدی در سال ۱۳۵۱ در محلهی یوسفآباد تهران به دنیا آمد. او به جز زبان فارسی به چهار زبان انگلیسی، آلمانی، اسپانیایی و ایتالیایی تسلط داشت و در رشته روانشناسی ورزشی تا مقطع دکترا تحصیل کرد و همچنین تحصیلات تخصصی در رشتهی سینما به ویژه کارگردانی داشت. رشتهی تخصصی ورزشی او شیرجه آزاد بود که در مسابقات آلمان ۲۷ مدال طلا و چندین مدال نقره کسب کرد و رکورد شیرجهی آزاد وی هنوز در آلمان شکسته نشدهاست. وی با بدلکاری در فیلمهای مشهور، در خلق و طراحی صحنههای هیجانانگیز، مهارتهای علمی، فنی و شخصی خود را به نمایش گذاشتهاست. او عضو تیم بدلکاری اکشن کانسپت (یکی از تیمهای بدلکاری مهم در کلن آلمان) بود، از جمله مهمترین پروژههای اکشن وی، سریالهای پربینندهی هشدار برای کبری ۱۱، موتورسواران پلیس و فیلمهای ۱۰۰ درجه و نقاب است.
پیمان جلال ابدی در سال ۱۳۸۵ به ایران بازگشت و یک کلاس حرفهای آموزش بدلکاری تاسیس کرد. [ویرایش] مرگ
سرانجام در عصر روز چهارشنبه ۱۶ ماه اردیبهشت ۱۳۸۸ در حین اجرای یک صحنه اکشن، در تلهفیلم چشمهای نامحسوس به کارگردانی محسن موسویان جان خود را از دست داد.
به نقل از بازپرس پرونده مذکور «در این صحنه قرار بود ابدی در حال رانندگی با اتوبوس بعد از عبور از پیچ جاده کن و سولقان، در نزدیکی پرتگاهی خود را از صندلی راننده به بیرون پرت کند و اتوبوس نیز در شیب پرتگاه به سمت پایین رفته و آتش بگیرد اما شیب پرتگاه مناسب نبوده تا اتوبوس به سمت پایین حرکت کند و در همان شانه خاکی جاده گیر کرده و به یکی از طرفین منحرف شدهاست. ابدی در لحظهای پیش از پریدن، هنگام چرخاندن فرمان اتوبوس، آن را کمی بیش از حد لازم چرخاندهاست و چرخهای اتوبوس در آن لحظه که ابدی خود را به سمت پایین پرت کرده به سمت او چرخیدهاست، در حالی که باید به سمت دیگر منحرف میشد. او پس از آن که خود را از اتوبوس پرت میکند اتوبوس به روی وی افتاده و مواد منفجره عمل میکند.»
ابدی در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شدهاست.
در كتاب: مناقب از ام سلمه نقل ميكند كه گفت: امام حسن و امام حسين عليهما السلام در آن هنگامى كه در اطراف جبرئيل مىگرديدند و او را به دحيه كلبى تشبيه مينمودند جبرئيل نظير كسى كه بخواهد چيزى را بگيرد بدست خود اشاره ميكرد ناگاه ديدند يك سيب و يك گلابى و يك انار در دست او است. جبرئيل آن ميوهها را بحضرت حسنين داد و صورت مبارك ايشان درخشيد. آنان بحضور رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله دويدند. پيغمبر خدا پس از اينكه آن ميوهها را گرفت و بوئيد به ايشان فرمود: با اين ميوهها نزد مادرتان برويد. اگر ابتداء نزد پدرتان برويد نيكوتر است. آنان امر پيامبر خدا را اجرا كردند. ولى از آن ميوهها نخوردند تا حضرت رسول آمد و با يك ديگر خوردند- هر گاه ايشان از آن ميوهها ميخوردند چيزى از آنها كم نميشد تا آن موقعى كه پيغمبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله قبض روح شد- امام حسين عليه السلام ميفرمايد: تا فاطمه زهراء زنده بود چيزى از آن ميوهها كم نشد، هنگامى كه آن بانو از دنيا رفت انار مفقود شد. ولى تا پدرم زنده بود سيب و گلابى باقى بودند. وقتى حضرت امير شهيد شد گلابى مفقود گرديد و سيب بهمان حالت نزد امام حسن عليه السلام بود وقتى حسن مسموما از دنيا رفت آن سيب نزد من بود تا آن موقعى كه آب فرات را بروى منبستند. وقتى من آن سيب را مىبوئيدم عطش و تشنگى من آرام ميگرفت. هنگامى كه عطش من شديد شد و از آن سيب گاز زدم يقين كردم كه شهيد خواهم شد.
حضرت على بن الحسين عليه السلام ميفرمايد: شنيدم پدرم اين موضوع را يك ساعت قبل از شهيدشدنش مىفرمود. وقتى آن حضرت شهيد شد بوى آن سيب از قتلگاهش يافت ميشد. من بدنبال آن سيب رفتم ولى اثرى از آن يافت نشد. بوى آن سيب بعد از امام حسين همچنان باقى بود. وقتى من قبر آن حضرت را زيارت كردم بوى آن از قبر مباركش ميوزيد. هر كسى از زوار شيعيان ما كه بخواهد از بوى آن سيب بهرهمند شود بايد در وقت سحر در صدد زيارت بر آيد! زيرا اگر با اخلاص باشد از بوى آن برخوردار خواهد شد.
_____________________
زندگانى حضرت امام حسين عليه السلام117مبارزه بنى هاشم عليهم السلام .....ص : 50
مردی که همواره به دنبال کالاهای عتیقه بود در روستايي به منزل کشاورزی ساده وارد شد ، ديد ظرف نفيس قديمي در گوشه اي افتاده و گربه اي از آن آب مي خورد .
با خود گفت اگر قيمت کاسه را بپرسم ،روستایی متوجه داستان می شود و قيمت گراني برای آن پیشنهاد می کند ، لذا گفت : پدر جان ! چه گربه قشنگي داري آيا حاضري آن گربه را به من بفروشي ؟
روستایی پرسيد : چند مي خري ؟ گفت : بیست هزار تومان. کشاورز گريه را به عتيقه فروش داد و گفت : خيرش را ببيني.
عتيقه فروش پيش از آنکه از خانه روستايي خارج شود ، نگاهي به کاسه ی گرانبها کرد و با خونسردي گفت : پدر جان ! اين گربه ممکن است در راه تشنه اش بشود ، خوب است من اين کاسه را هم با خودم ببرم ، قيمتش را هم حاضرم بپردازم.
روستایی رو به عتيقه فروش کرد و گفت : برو ابله کره خر ! احترامت را دارم چیزی نمی گویم ! من به اين وسيله تا به حال پنجاه تا گربه فروخته ام !
